Steken mijn walking stick in de muck en glijden die mijn voeten toekomen, waadde ik in de moeras, een oog op zoek naar alligators, de andere proberen om ter plaatse de ongrijpbare orchideeën die zoveel mensen voor het behoud van Zuid-Florida's Fakahatchee Strand trekken, een 100-vierkante mijl staat park dat is een van de grootste concentraties van native orchideeën in Noord-Amerika.
Torenhoge bomen gevormd een dichte tropische luifel. Zonlicht gefilterd door de takken. De vegetatie was zo dik en uniforme - een dubbel gearceerd van wijnstokken en palmen - dat het leek te nauwelijks deel voor het sluiten in achter ons.
Mijn eerste gedachte toen waden in het koele, heldere water: Was dit een fout? Ik had mijn man besteden een weekend in de Everglades, ervan overtuigd argument dat we een leuke vakantie hadden in wat is, in feite, een moeras.
Vanuit het comfort van huis leek het als een goed idee. Zouden wij een kano-tochtje in Big Cypress National Preserve, met het expansieve cypress forest; Tien duizend eilanden National Wildlife Refuge, een keten van mangrove eilanden aan de zuidwest kust, en -het hoogtepunt van de reis - een moeras wandeling in de Fakahatchee, genaamd de "Amazon van Noord-Amerika" en beroemd gemaakt door de best verkochte boek "The Orchid dief" door Susan Orlean verkennen.
Maar nu, zoals ik in het water onstaat, ik had tweede gedachten. Zou ik in staat om dit te doen zijn?
Een handleiding vermeld alligators en giftige slangen als "bijzondere bezorgdheid," iets ik had niet gedacht over wanneer ik de reis geboekt. "Let dat Whitetongue mocassins overvloedig in het moeras Fakahatchee zijn. Het is verstandig om met de nodige voorzichtigheid,"waarschuwde het boek. "Whitetongue mocassins zijn oorlogszuchtige, wat betekent dat ze vaak houden hun grond toen benaderd (ze niet ' aanvallen' mensen), en ze zijn goed gecamoufleerd. Stepping op één en zijn gebeten is een ernstige medische noodsituatie."
"Grote vakantie," mijn man gekraakt sarcastisch, zoals ik van de gids voorlezen.
Voordat we in het moeras waadde, hadden we een fatsoenlijke tijd gezien. We hadden de dag vóór verdreven uit Miami. Langs de Tamiami Trail, een twee-baans snelweg loopt die Oost-west van Miami naar Napels langs de noordelijke rand van het Everglades National Park, we verbaasd op de scores van alligators zonnen zich door de kant van de weg. We namen een kano-tochtje en peddelde door mangrove tunnels. Op een motor boottocht langs de kust, twee dolfijnen sprong en speelde in van onze boot wake.
Die foto-perfecte Florida wildlife ervaring (Alligators, check. Dolfijnen, controleren.) voldoende zou geweest voor de meeste mensen. Maar ik wilde om te zien de echte Everglades en om dat te bereiken, was ik ervan overtuigd dat ik moest waden in het moeras.
Via vrienden van de Fakahatchee, een non-profit groep die leidt kanotochten en wekelijkse wandeltochten, verbonden ik met Bill Mesce, 63, een Vietnam veteraan in vermoeienissen leger en een safari hoed die reed ons in zijn 1968 Belgische militaire jeep op een oude weg logging in het interieur van het domein.
Ongeveer vijf mijl van de weg, aan beide zijden geflankeerd door junglelike groei, hij over getrokken, hielp ons uit van de jeep en ons liep een planked pad dat leidt in het dichte struikgewas van wijnstokken en omgevallen bomen, in vuil pad omgezet, die draaide in een overstroomd pad, die uiteindelijk volledig, verdwenen zodat we onszelf storten in dij-diep water gevonden.
Dat was zo ongeveer de tijd dat ik begon te zenuwachtig.
